عوامل ایجادکننده ی کانیبالیسم (یا همدیگرخواری)

///عوامل ایجادکننده ی کانیبالیسم (یا همدیگرخواری)

عوامل ایجادکننده ی کانیبالیسم (یا همدیگرخواری)

۱-تراکم بالای جوجه‌ها در واحد سطح: جمعیت گله در سالن باید به اندازه طبیعی باشد و از تراکم بیش از حد باید اجتناب نمود.
۲-دمای بسیار بالای محیط: زمانی که گرمای بیش از حد سالن موجب ناراحتی پرنده شود، پرنده پرخاشگر شده و کانیبالیسم رخ می‌دهد.
۳- نور بیش از حد: میزان زیاد نور و یا افزایش طول دوره نوری منجر به بروز رفتار خشونت آمیز در بین پرندگان خواهد شد. هرگز از لامپ سفید بزرگتر از ۴۰ وات برای گرم کردن پرنده استفاده نکنید و در صورتی که برای تامین گرما به لامپ‌های بزرگتری نیاز است از انواع قرمز یا مادون قرمز استفاده کنید. در پرندگانی که سن آنها ۱۲ هفته یا بیشتر است می‌توان از لامپ‌های ۱۵ یا ۲۵ واتی در بالای محل آبخوری و دانخوری استفاده کرد. ترجیحا دوره نوری بیش از ۱۶ ساعت در روز نشود، چون نور دائمی برای پرنده استرس‌زا خواهد بود.
۴- ناکافی بودن تعداد آبخوری و دانخوری و نبودن غذا در دانخوری به مدت طولانی: چنانچه پرندگان مجبور باشند برای رسیدن به آب و دان با هم درگیر شوند، نوک زدن به هم افزایش می‌یابد. بنابراین باید مطمئن بود که پرندگان در همه اوقات به صورت آزاد به آب و دان دسترسی داشته باشند.
۵- جیره‌های بالانس نشده: خوراک‌هایی که فاقد میزان کافی پروتئین و سایر مواد مغذی، خصوصاً متیونین و نمک هستند منجر به نوک زدن پرنده به پرها می‌شود. تغذیه دائم با دان پلت، جیره‌هایی که دارای انرژی بیش از حد و فیبر کم باشند موجب افزایش فعالیت پرنده و نیز رفتار پرخاشگری می‌شود. بنابراین با توجه به نوع و سن پرنده‌هایی که پرورش داده می‌شود باید جیره غذایی آن بالانس شود.
۶- رشد کم پرها، پرنده را مستعد کانیبالیسم می‌کند: در پرندگانی که پرها به آرامی رشد می‌کند باید دقت بیشتری شود و نباید این پرندگان را در کنار سایر پرندگان پرورش داد.
۷- باقی گذاشتن پرندگان زمین گیر، آسیب دیده یا مرده در گله: پرندگان معمولاً به دلیل حس کنجکاوی به آنهایی که زمین گیر شده‌اند و یا مرده‌اند نوک می‌زنند. در صورتی که نوک زنی شروع شود، می‌تواند به سرعت به یک عادت بد تبدیل شود.

توسط |۱۳۹۸/۲/۲۵ ۱۶:۵۹:۰۳اردیبهشت ۲۵ام, ۱۳۹۸|اخبار تخصصی|بدون دیدگاه